هنگامه

گاهی باید تنها دل داد به هوای کوچه ای که شبش بارانی بوده است.

دلم روبه­رویی می­خواهد

تنها

برای خیره شدن...

چه تحول ترسناکی است که زمستان را پیوند می­دهد به بهاری پرطراوت.

شدنی که شاد است و سرخوش اما...

چه تحول ترسناکی! چه بادهای وحشتناکی!

مساله این است که هستیم...

آمده بود هیپنوتیزمم کند. دستهایم را شل می­کرد و بشکن می­زد دم گوشم که یک دو سه و تکرار کن یک دو سه. دستهایم را در هوا تکان می­داد. یک دو سه چهار پنج، یک دو سه چهار پنج. یک دوسه...

دیشب هم صدایشان می­امد از اتاق آنطرف. فکر می­کردم که تمرین رقص می­کنند.

ادامه می­داد یک دو سه چهار پنج شش هفت... و من همه­اش می­خندیدم.

هر دری اتاقی می­خواهد و هر اتاقی دری.

اتاق من در نداشته است امروز و صدایم بازیگوشانه راهی راهروها شده و صداها بازیگوشانه به اتاقم سرک کشیده­اند. انگار تمام روز را وسط راهرویی پرسه زده­ام، روی همین صندلی هم که نشسته­ام!

گاهی نباید فراموش کرد که باید نوشت. ماجراهایی هست که ذهن تو را می­برد به سمت بیشتر دیدن و شنیدن و گفتن. گاهی باید اما به خاطر آورد که دغدغه­هایی هستند تنها از جنس نوشتن. که باید نوشتشان تا آفریده شوند، اندیشیده شوند...

حرفها كم نمي­شوند. به جاي آن سواد نوشتن خيلي زودتر از آنچه فكر كني از بين مي­رود و ديگر كلمه­ها غريبه­هايي مي­شوند در مجراي ذهن!

گفتگويي ايجاد نمي­شود. نه اينكه قبلا گفتگويي بوده و حالا نيست. ديگر تمام آنچه كه قبلا گفتگو مي­ناميدي را باور نمي­كني. كلمات ديگر ابزاري نيستند براي درك تمام آنچه وجود دارد. احساس مي­كني تنها مسكني است بر تمام آنچه هنوز درك نكرده­اي. مسكنها را باور نداري كه درمان باشند. كلمات را هم...

همين گلي كه افتاده است

                          هم

روزي

آرزوي گلدانش بود...

پياده روها هم

انگار

به خواب رفته­اند

در بعدازظهري كه به تو نمي­رسد

... چرا از دهن حرفهاي من افتاد!

ترجيح مي­دهي احساسي باشد از جنس ايماني، عقيده­اي. ترجيح مي­دهي بگويي حكم همين است. ترجيح مي­دهي مقلد بهتري باشي. نه اينكه خودت را از آنچه جمع تصميم مي­گيرد حذف كني، كه بترسي. كه مجبور شوي تنها فكر كني. كه مجبور شوي حكمي را اعلام كني كه خود انديشيده­اي!

مي­گويي: "خیلی از خوابها واقعی­اند و خیلی از واقعیت ها بی­اساس تر از آنکه فکر کنی."

چشمانم را مي­بندم. در رويايي شايد باز ملكة درياها شوم. از اين جوي آب كنار خانه­مان كه چيزي به ما نخواهد رسيد!

باورت نمي­شود اولين بار است كه اتفاق مي­افتد. با خودت فكر مي­كني اين تكرار اتفاقي است كه پيشتر افتاده بود. اتفاقي كه فراموش كرده­اي. به همين خاطر است كه همه چيز ساده است و ملموس. دلت مي­خواهد شبيه كتابي باشد كه قبلا نوشته شده است. كتابي كه پيش از تو كسي آن­ را انديشيده است، نوشته است و همان لحظه خوانده است. تجربة تو تنها تكرار تصويري است كه قبلا از ذهني گذشته است. نامش را مي­گذاري "تقدير" و آسوده مي­شوي.

ناگهان ولي نفست سخت مي­شود. چشمانت گشاد مي­شود و با خودت مي­گويي: گويي اين اولين بار است كه اتفاق مي­افتد.

اين كه قاعده را اجرا كرده­ام و هنوز احساس خوبي ندارم، به خاطر آن است كه بازيگر خوبي نبوده­ام؟ يا يك جاي كار در اين بازي مي­لنگيد!؟

يك موقعي كه باد مي­آيد و درختها در همهمة بيدارشدن­اند، موقعي كه خواب ظهرت پيوند خورده به خنكي عصري كه لابه­لاي پرده قدم مي­زند، نه. نبايد سوال فلسفي داشت.

چشم ببندي و باز كني، انگار كه صبح آمده اينجا. انگار نه انگار كه خواب بوده­اي، كه خوابت بوده­ام.

 یک وقتهایی است که آدم دلش می خواهد یک دنیا حرف بزند. اما دنیا خیلی کوچک است. حرفها زود تمام می شوند...

با خاطره ردپاهایم..

از اين بادهاي شلاقي بيزارم. از اين بادهاي شلاقي كه مي­وزند كه بلند شويد بروييد.

كولي­تر از آن بود كه دلم برايش بسوزد. سعي كردم سن و سالش را حدس بزنم. نتوانستم. هيچ وقت نمي­توانم سن آدمها را حدس بزنم. قدش بلندتر از من بود و هيكلش پرتر. ابروهاي مشكي و چشمهاي مشكي و لبهاي برجستة پررنگ داشت. دقت كه كردم هيچ آرايشي نكرده بود. اما لبها انقدر برجسته بودند كه انگار خط لبي دنبالشان كرده باشد. كلاهي نخي روي سر بچه­اش گذاشته بود. از همانها كه روي سر بچه­هاي هنوز به يك ماه نرسيده مي­گذارند. كلاهش را دوست نداشتم. بچه­اش را هم. بچه اما عجيب شبيه خودش بود. جز آنكه هنوز زيبا نبود. شايد روزي هم مانند او زيبا شود. كولي شود...

اتوبوس پر از آدم مي­شد. روي صندلي­ام نشسته بودم و نگاهش مي­كردم. برايش بلند نشدم كه بنشيند. انگار نه انگار كه مادري بود كه بچه­اش روي دستش سنگيني مي­كند. انگار نه انگار كه هميشه براي مادراني كه بچه­شان روي دستشان سنگيني مي­كرد بلند مي­شدم. انگار كه كولي بود...

من اين بطالتم را دوست دارم. روي نيمكت حياط دانشكده نشسته­ام و آفتاب مي­گيرم. مهم نيست كه استاد سر كلاس رفته است. مهم نيست كه دانشجوها همه با دقت جزوه­هايشان را كامل مي­كنند. چهل و پنج دقيقه منتظر استادي نشسته­ايم كه بايد هشت صبح سر كلاس باشد و من چشم­هايم را به زور نگه داشته­ام كه بي­خوابي شب گذشته­شان را پنهان كنند و آخر كار تصميم گرفته­ايم كه كلاس را تعطيل كنيم و بيرون بزنيم. دو تا از دانشجوهايي كه حتما روزي چيزي خواهند شد سر كلاس مي­نشينند چون معتقدند استاد بايد بيايد و آنها آمده­اند كه چيزي ياد بگيرند. هشت و چهل و پنج دقيقه استاد محترم، خوش­خوشان از ماشينش پياده مي­شود. گروه بيرون­زده از كلاس دوباره باز مي­گردند. استاد را از دور مي­بينم و به روي خودم نمي­آورم. شايد مرا ديده باشد. شايد به روي خودش نياورده باشد. مهم نيست. روي اين نيمكت گرم نشسته­ام و سرماخوردگي را بهانه كرده­ام كه آفتاب بگيرم.

يكي از همانها كه حتما چيزي مي­شود برايم اس­ام­اس زده كه "استاد اومدن" و من فكر مي­كنم كه چرا نمي­گويد "استاد اومد"؟ هيبت قدرتي كه در پس­زمينه­هاي ذهنش حكومت مي­كند را مي­بينم كه نمي­گذارد براي احترام به خودش كلاس را تعطيل كند و چشم در چشم استاد كه مي­شود حتي در دلش هم افعالش "جمع" مي­شوند.

روياها ظرفيت روايت ندارند. نبايد تعريفشان كرد. تنها بايد آنها را ديد.

نزديكتر آمده

 ابر

       تا زمين

نزديك است زمين هم ببارد

ايمان من يك نظرية علمي نيست. نبايد ابطال­پذير باشد.

پرسيد پس چرا نمي­نويسي؟ گفتم حساب كه مي­كنم هنوز آنقدر واژه ندارم كه شروعم را تمام كنم. مي­ترسم روزي را آغاز كنم كه وسط ظهر معطل بماند.